กลอน

หน้าฝนของคนเมืองไม่ใช่แค่เรื่องเปียก
แต่คือการรอรถท่ามกลางความเงียบ น้ำท่วมซอย
และการตัดสินใจว่าจะลุยกลับที่พัก
หรือยืนรออย่างอดทนในเมืองที่ไม่เคยหยุดเดิน

เมื่อโลกกว้างวางอยู่ตรงหน้า คนรุ่นใหม่ไม่ต้องเดินทางก็เที่ยวได้ทั่วโลก เพียงมีคอมพิวเตอร์กับอินเทอร์เน็ตก็เปิดโลกทัศน์ได้อย่างไม่จำกัด จากใต้น้ำสู่บนฟ้า ตามฝันได้โดยไม่ต้องตรอมตรอ ใครจะยอมมีกะลาเป็นฝาเรือนอีก?

เมื่อวันทำงานต้องพักในเมือง
วันหยุดจึงกลายเป็นเวลาของการกลับบ้าน
ซักผ้า กวาดถู ดูแลต้นไม้
บทกลอนนี้เล่าชีวิตพ่อบ้านธรรมดา
ที่หนักจริง เหนื่อยจริง แต่เต็มไปด้วยความหมาย

ในวันที่ Facebook ยังไม่ถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม
การเข้าไปทักทายเพื่อน ๆ คือการหยิบถ้อยคำมาเรียงเป็นกลอน
เขียนด้วยอารมณ์จริง อ่านกันสด ๆ หลังเลิกงานหรือในวันหยุด
เป็นช่วงเวลาที่การสื่อสารยังช้า แต่เต็มไปด้วยความหมาย