ถ้ารอบรู้ดูดีเป็นที่หนึ่ง ในสิ่งซึ่งพึ่งได้ให้ความหวัง
หลุดจากความหวามหวาดที่พาดวาง เคยตกกลางความกลัวอยู่ทั่วไป
ถึงจุดหนึ่งพึ่งได้ที่กายตน ก็หลุดพ้นพึ่งพาอย่าสงสัย
ตนพึ่งตนได้นั้นมิหวั่นใคร ด้วยเปี่ยมไปในค่าน่ายินดี
โพสต์เมื่อ 9 Nov 2010
ดูใน Facebook
เป็นกลอนที่กล่าวถึงหากเรารู้และเชี่ยวชาญสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็จะพ้นจากการพึ่งพาผู้อื่นในสิ่งนั้น ตรงกับลักษณะที่เรียกว่า “ไม่ยืมจมูกคนอื่นหายใจ” จะเป็นการพึ่งพาตัวเองเป็นสำคัญ ยกตัวอย่างเช่น จะเป็นผู้ค้นหา ฝึกฝน ทดสอบทดลองด้วยตนเองเป็นหลัก และที่สำคัญ หากเป็นผู้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่ผู้อื่นด้วยจิตบริสุทธิ์ด้วยแล้วจะยิ่งภาคภูมิใจในตัวเอง